Barcelona street photographed by Christopher Anderson using the Canon EOS M5

Αρχική

Ο αυτοδίδακτος φωτορεπόρτερ Christopher Anderson γεννήθηκε στον Καναδά, μεγάλωσε στο δυτικό Τέξας και αποκαλεί σπίτι του τη Νέα Υόρκη, για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως ενήλικας. Συνεργάζεται με το καταξιωμένο πρακτορείο Magnum Photos και μέχρι πρόσφατα ήταν ο πρώτος φωτογράφος πλήρους απασχόλησης του περιοδικού New York Magazine, ενώ τώρα φτιάχνει το νέο του σπίτι στη Βαρκελώνη με την οικογένειά του. Συναντηθήκαμε μαζί του καθώς εξερευνούσε το νέο του περιβάλλον για να μάθουμε τι σημαίνει "σπίτι" για τον ίδιο, την προσέγγισή του στη φωτογράφιση σκηνών δρόμου και τα στοιχεία που θεωρεί ότι χαρακτηρίζουν μια καλή μηχανή.

Το ταξίδι για το σπίτι

Φωτογράφιση στους δρόμους της Βαρκελώνης από τον Christopher Anderson με την Canon EOS M5Για τον Chris, η έννοια του σπιτιού είναι συνυφασμένη με το "δέσιμο" – με την οικογένειά του, με τους ήχους και τους ρυθμούς του δρόμου και με τους ανθρώπους στην περιοχή που ζει. Ωστόσο, το ταξίδι που έκανε για να ανακαλύψει πού ακριβώς υπάρχουν όλα αυτά ήταν πολύ μεγάλο.

"Έφυγα από το σπίτι όπου μεγάλωσα σε σχετικά νεαρή ηλικία και έχω ζήσει σε πολλά διαφορετικά μέρη, ταξιδεύοντας σε όλον τον κόσμο για αναζήτηση εξωτικών θεμάτων. Κίνητρά μου ήταν η περιέργεια και η αίσθηση της περιπέτειας – αλλά κοιτάζοντας πίσω, με βοήθησαν επίσης να ανακαλύψω την έννοια του σπιτιού."

"Πριν κάνω οικογένεια, ταξίδευα σχεδόν συνεχώς –η ζωή μου ήταν μια αέναη κίνηση– και το σπίτι μου ήταν το μέρος όπου ξυπνούσα κάθε μέρα. Ήμουν πρακτικά "άστεγος", παρόλο που πλήρωνα ενοίκιο σε κάποιο χώρο, επειδή δεν είχα την αίσθηση ότι ανήκω κάπου. Ωστόσο, πίσω από αυτήν τη συνεχή κίνηση αναζητούσα εκείνο το μέρος όπου θα ένιωθα ότι ανήκω, είχα την αίσθηση ότι ψάχνω να βρω το σπίτι μου."

"Η γέννηση του γιου μου και το βιβλίο SON που έφτιαξα για εκείνον, με έκαναν να κοιτάξω για πρώτη φορά τον άμεσο προσωπικό μου χώρο. Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι η έννοια του σπιτιού έχει να κάνει περισσότερο με τον προσωπικό χώρο που μοιράζομαι με τα άτομα που αγαπώ και λιγότερο με ένα μέρος, μια πόλη ή ένα συγκεκριμένο κτίριο."

"Ωστόσο, όλα τα ταξίδια και οι φωτογραφίες μέχρι εκείνη τη στιγμή με προετοίμαζαν για να τραβήξω αυτές τις εικόνες του γιου μου. Μου έδωσαν αυτό που πάντα αναζητούσα σε μια φωτογραφία – ένα πραγματικό "δέσιμο" με μια παγκόσμια εμπειρία που ήταν επίσης απόλυτα και αποκλειστικά δική μου."

"Από τη δημιουργία του βιβλίου "SON" αισθάνομαι ότι σε πολλά έργα μου συνεχίζω να εξερευνώ την έννοια του σπιτιού – σε διαδρομές που μοιάζουν με ομόκεντρους κύκλους γύρω από τον πυρήνα της οικογένειάς μου. Η Βαρκελώνη αποτελεί μία ακόμη συνέχεια αυτής της προσωπικής διαδρομής. Εξακολουθώ να φωτογραφίζω το σπίτι μου, απλώς το κάνω από ένα άλλο μέρος."

Συναισθηματικοί δεσμοί

Ο Chris περιγράφει τη φωτογράφιση ως "διασύνδεση με όσα συνδέομαι" και ως "δικαιολογία για να επικοινωνήσω και να ανακαλύψω περισσότερα για τον εαυτό μου". Ωστόσο, παραδέχεται ότι μπορεί να χρειαστεί λίγος χρόνος ενώ βρίσκεται σε ένα καινούργιο σπίτι για να αισθανθεί το συναισθηματικό "δέσιμο" ή την ποιότητα που αναζητά διαρκώς – αυτό το σπάνιο στοιχείο που νιώθεις να σε κατακλύζει απόλυτα.

"Όταν κοιτάζω τις πρώτες φωτογραφίες που έχω τραβήξει σε ένα μέρος με το οποίο δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένος, βλέπω ότι υπάρχει το στοιχείο της νέας ανακάλυψης. Όλα μοιάζουν υπέροχα και αποπνέουν την αίσθηση της φρεσκάδας, με εξωτικό νέο αέρα – αλλά μόλις ξεπεράσω αυτό το στάδιο και φτάσω σε πιο πλούσια, βαθιά συναισθήματα, τότε δημιουργώ πραγματικές εικόνες."

Ο ήλιος και οι σκιές στη Βαρκελώνη με τη φωτογραφική μηχανή χωρίς καθρέπτη EOS M5

"Για παράδειγμα, όταν ξεκίνησα να τραβάω τις εικόνες για το πρότζεκτ που κατέληξε στο βιβλίο μου "SON", δεν θεώρησα ότι κάνω κάτι επαγγελματικά. Ήμουν απλώς ένας πατέρας που τραβούσε φωτογραφίες της οικογένειάς του. Ξαφνιάστηκα όταν ανακάλυψα πόσο αυθεντικές ήταν αυτές οι εικόνες και κατάλαβα ότι αυτό αναζητούσα πάντα σε μια φωτογραφία. Δεν προσπαθούσα να τραβήξω μια όμορφη εικόνα – έβλεπα κάτι με το οποίο ήμουν συναισθηματικά δεμένος. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει με κάθε θέμα που φωτογραφίζω. Όσο καλύτερα κατανοώ κάτι, τόσο πιο αυθεντικές και πιο αληθινές είναι συναισθηματικά οι εικόνες."

"Έτσι, όταν εξετάζω τις εικόνες μου στο στάδιο της επεξεργασίας, δεν ψάχνω την τελειότητα στον φωτισμό, τη σύνθεση ή την έκθεση. Ψάχνω μια εικόνα που με κάνει να σταθώ και μου κόβει την ανάσα, μια εικόνα που με φορτίζει συναισθηματικά. Αυτός είναι επίσης ο μόνος τρόπος για να ενδιαφερθούν οι θεατές – όταν δημιουργεί παρόμοια συναισθήματα και σε αυτούς."

Ο Christopher Anderson φωτογραφίζει μια γυναίκα μέσης ηλικίας με φλοράλ φόρεμα με την EOS M5

"Όλες οι τεχνικές με τους συνδυασμούς του φωτισμού, το χρώμα κ.λπ. είναι τελικά δευτερεύουσας σημασίας. Δεν είναι τα στοιχεία που θα κάνουν κάποιον να αισθανθεί ότι συνδέεται με μια εικόνα – όλα αυτά είναι απλώς βιτρίνα. Ελπίζω ότι η πραγματική "καρδιά" της εικόνας είναι κάτι με το οποίο μπορούν όλοι να συνδεθούν. Μερικές φορές είναι κάτι που δεν μπορείς καν να εξηγήσεις, να εκφράσεις με λόγια ή να προσδιορίσεις, αλλά βρίσκεται εκεί. Είναι αυτή η μαγεία που κάνει μια εικόνα να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες και να κάνει τη διαφορά. Όλοι μπορούν να τραβήξουν μια ωραία εικόνα, αλλά για μένα δεν είναι αρκετό. Θέλω οι εικόνες μου να εκφράζουν ένα βαθύτερο συναισθηματικό δέσιμο."

"Η δουλειά μου καλύπτει μια τεράστια ποικιλία θεμάτων, από τη φωτογράφιση πολεμικών σκηνών έως πορτραίτα και πολλά άλλα, με πολλές οπτικές γλώσσες – αλλά θέλω να πιστεύω ότι αποπνέουν όλες την ίδια, κοινή αίσθηση του συναισθηματικού δεσίματος."

Η ποίηση του δρόμου

Στην προσπάθειά του να συνδεθεί με τους άγνωστους ανθρώπους και τα μέρη της Βαρκελώνης, ο Chris εξήγησε ότι στόχος του ήταν να αποτυπώσει τον "αισθησιασμό και την ποίηση" του δρόμου:

 Ανακλάσεις σε υγρό πεζοδρόμιο, τραβηγμένες με τη μηχανή χωρίς καθρέπτη Canon EOS M5

"Η ομορφιά στη φωτογράφιση σκηνών δρόμου είναι ότι σου δίνει την άδεια να παρατηρείς και να συνδέεσαι. Η ίδια η τεχνική είναι επίσης μια άσκηση πειθαρχίας –σαν να παίζεις ένα μουσικό όργανο– που χρειάζεται ένα συγκεκριμένο είδος εξασκημένης παρατήρησης. Μοιάζει λίγο με την προσπάθεια να βρεις σταθμό στο ραδιόφωνο – αρχικά, το μόνο που ακούς είναι στατικός θόρυβος και μετά ξαφνικά συντονίζεσαι με τον ήχο της μουσικής και αισθάνεσαι τον ρυθμό του μέρους όπου βρίσκεσαι. Μπορώ να το περιγράψω μόνο με έναν τρόπο: μια αισθησιακή εμπειρία."

"Οι φωτογραφίες με σκηνές του δρόμου αποπνέουν μια μαγική αίσθηση – ίσως είναι ο φωτισμός, ίσως η σύνθεση που τις ζωντανεύουν. Ο φωτισμός συγκεκριμένα έχει έναν τρόπο να αλλάζει μια σκηνή και να της προσδίδει μια εντυπωσιακή λάμψη – συνδυάζοντας ένα θέμα με κάτι που ξεπερνά τα χρώματα, τη δράση ή τη γεωγραφία της τοποθεσίας. Ψάχνω πάντα το κατάλληλο φως, αλλά πιστεύω ότι ο φωτισμός είναι κάτι ενστικτώδες, κάτι που το νιώθεις, δεν το βλέπεις απλά. Το φως ξεπερνάει στιγμή."

 Ο Christopher Anderson φωτογραφίζει ένα κορίτσι με κόκκινα μαλλιά στους δρόμους της Βαρκελώνης με την M5

"Τελικά, οι φωτογραφίες μου αντιπροσωπεύουν την εμπειρία μου ή την έλλειψή της και, όταν βρίσκομαι στον δρόμο, ελπίζω να καταγράψω την ποίηση της στιγμής και όχι εικόνες για δελτίο ειδήσεων! Όταν βρεις τον κατάλληλο συνδυασμό –όπως το κορίτσι με το ασπρόμαυρο μπλουζάκι και τα εντυπωσιακά κόκκινα μαλλιά που περπατά στις έντονες μαύρες σκιές και στο ζεστό φως ενός στενού δρόμου– αυτό είναι ποίηση."

Μια καλή μηχανή

Για να αιχμαλωτίσει την ποίηση των δρόμων της Βαρκελώνης, ο Chris χρησιμοποίησε την EOS M5, τη νέα μικρή και ελαφριά μηχανή χωρίς καθρέπτη της Canon, η οποία ενσωματώνει πολλά από τα χαρακτηριστικά που ο ίδιος αναζητά σε μια καλή μηχανή – ευχρηστία, εξαιρετική φορητότητα και εξαιρετική απόδοση.

"Μια καλή μηχανή πρέπει να προσφέρει φυσική αίσθηση. Θέλω να αντιδρώ γρήγορα σε μια σκηνή, χωρίς να χρειάζεται να σκέπτομαι τις τεχνικές λεπτομέρειες και να χάνω τη μαγεία της εικόνας. Μια μηχανή που διευκολύνει την καταγραφή ενός συναισθηματικού δεσμού είναι πιο σημαντική από τις τεχνικές προδιαγραφές. Μια μικρή, ελαφριά μηχανή όπως η EOS M5 είναι ιδιαίτερα χρήσιμη όταν πρέπει να διανύσω μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια – όπως τα 8 χλμ. για τη φωτογράφιση στη Βαρκελώνη!"

"Στο παρελθόν δούλευα σε οικοδομές, όπου ο καθένας χρησιμοποιεί τα δικά του, οικεία εργαλεία, με τα οποία νιώθει άνετα. Το ίδιο ισχύει και με μια φωτογραφική μηχανή. Πρέπει να ξέρω πώς θα ανταποκριθεί και θα αντιδράσει, ώστε να νιώθω άνετα και να βασίζομαι σε αυτήν χρησιμοποιώντας την σαν επέκταση των ματιών και των χεριών μου. Πρέπει να ξέρω ότι θα μου δώσει ακριβώς τα αποτελέσματα που θέλω! Η EOS M5 το έκανε αυτό."